Yigal Ozeri (Israël, 1958) woont en werkt in New York waar hij furore maakt met zijn schilderijen waarin de vrouw centraal staat. Met een onnavolgbaar verfijnde schildertechniek brengt hij zijn model als het ware tot leven in al haar schoon- en kwetsbaarheid. In zijn werk geeft Ozeri ons een positieve boodschap van hoop, vrijheid en levensvreugde en verbeeldt hij zijn “anima”; het vrouwelijke archetype. De vrouw als bron van leven, fertiliteit en Eros. In deze serie hyperrealistisch geschilderde drieluiken tilt Ozeri zijn kunstvorm wederom naar een hoger niveau. ‘Triads’ toont ons een subtiele beweging, als bevroren scènes uit een film. Het drieluik is veelal verbonden met (vroeg-) Christelijke altaarstukken. Door deze presentatie geeft Ozeri een geheel nieuwe invulling aan het klassieke triptiek en plaatst op zijn manier de vrouw op een voetstuk. Op eigenzinnige wijze verbindt hij het cinematografische met het spirituele. Niet alleen in de vorm maar ook in de inhoud verwijst hij naar de kunstgeschiedenis; zo zien we in een van de drieluiken een hedendaagse Ophelia. Een iconisch beeld van een jonge, mooie maar kwetsbare vrouw. In een zorgvuldig gearrangeerde compositie vangt Ozeri met uiterst fijne penseelstreken de nuances in de gezichtsuitdrukking en de indringende blik van de geportretteerde. Zo legt hij een intiem moment vast waarmee hij de persoonlijkheid van deze jonge vrouw onthult.

De feestelijke opening zal plaatsvinden op 22 mei vanaf 18 uur en wordt om 19 uur geopend door Emily Ansenk, directeur van de Kunsthal, Rotterdam. Onze eregast is natuurlijk Yigal Ozeri die speciaal hiervoor uit New York zal komen. U bent van harte uitgenodigd om deze feestelijke opening met ons te vieren!

CV Yigal Ozeri

Current exhibitions

24.01 – 21.04 – Yigal Ozeri in “Photorealism Revisited” at Oklahoma Museum of Modern Art  (website)
08.04 – 30.06 – Yigal Ozeri in “Painted Illusions: Hyperrealism 1967 – 2012″ at Thyssen-Bornemisza Museum in Madrid, Spain (website)

Van 5 tot 28 april 2013 presenteert Galerie Brandt de nieuwe tentoonstelling ‘Intersecting Perspectives‘. In deze duo expositie wordt de toeschouwer gevraagd positie in te nemen. Zowel bij het werk van Daniel Mullen als bij Harm van den Berg kan het werk vanuit verschillende perspectieven aanschouwd worden. Van den Berg gaat hierbij uit van de toeschouwer en de keuze in het bepalen van de ruimte waarin hij of zij zich wenst. Mullen gaat uit van het object en stelt de vraag waarnaar gekeken wordt. Via een herkenbaar uitgangspunt in het werk wordt de toeschouwer uitgenodigd om de abstracte vormen context te geven.

De door architectuur geïnspireerde Daniel Mullen (1985) probeert zijn begrip op te rekken van hoe ruimte de verbeelding kan ondersteunen. Mede door bepaalde delen van het canvas onbewerkt te laten, geeft Mullen een betekenis aan de abstracte vlakken in het werk en wordt hiermee de mogelijkheid geboden het gevoel van een herkenbare ruimte te ervaren.Hoewel het werk het midden houdt tussen abstractie en figuratie, is perspectief de manier om de abstracte vlakken een betekenis te geven. In de serie Unintentional Space probeert Mullen de ruimte achter de oppervlakte te definiëren. Benno Tutein Nolthenius benoemde het werk van Daniel ‘Kunst van de dag’ op 31 maart 2013. Klik hier voor de motivatie.

De schilderijen van Harm van den Berg (1970) tonen landschappen van ongedefinieerde plekken waar cultuur en natuur elkaar doorkruisen. In zijn werk probeert hij de kijker een notie van plaats te geven. Dat kan in de picturale ruimte van het schilderij gebeuren, maar het kan ook de plek betreffen waar de toeschouwer zich feitelijk bevindt (veelal: de tentoonstellingsruimte) of het kan in abstractere zin om een mentale ruimte gaan. Veel van zijn werken zou je vanuit het perspectief van de kijkervaring kunnen omschrijven als een kruispunt. Als een plek namelijk waar je als toeschouwer verschillende mogelijkheden hebt die om een keuze of plaatsbepaling vragen. Het begint met de praktische en feitelijke vraag: “Waar ben ik?” En vervolgens is er de meer existentiële plaatsbepaling die in diezelfde vraag besloten ligt.

Interview Sander Meisner

Click here to go to her artist page. For more information, you can contact Galerie Brandt through contact@galeriebrandt.com or +31(0)20 622 3132.

Van 2 tot en met 31 maart 2013 presenteert Galerie Brandt ‘Constructing Reality‘ van de Nederlandse fotograaf Sander Meisner en de Noorse fotograaf Rune Guneriussen. In ‘Constructing Reality’ staan natuur en cultuur centraal waarbij twee jonge fotografen ‘sculpturen’ op geheel verschillende wijze in hun werk verbeelden.

Klik hier voor  het artikel van kunstjournalist Gijsbert van der Wal in NRC Handelsblad op 7 maart 2013

Als conceptueel kunstenaar beweegt het werk van Rune Guneriussen (1977) zich tussen installatie en fotografie. In de Noorse natuur van zijn moederland creëert hij grote installaties op locatie; zogenaamde site-specific kunstwerken. Hoewel fotografie de tastbare getuigenis is van zijn sculpturen en installaties, gaat het hem in eerste instantie om het proces, het verhaal, de ruimte en de tijdspanne waarin het werk gemaakt wordt. Hierbij is de zoektocht naar de balans tussen natuur versus cultuur van belang. Voor Guneriussen moet kunst verwonderen en vragen oproepen; de kijker krijgt de uitleg van zijn kunst niet gedicteerd maar wordt een handvat aangereikt zijn verhaal te begrijpen. 

Sander Meisner (1979) fotografeert plekken waar we ons overdag misschien veilig voelen maar die ’s nachts veranderen in duistere openbare plekken waar geen mens is te bekennen. Gebruikmakend van analoge fototechniek onderzoekt hij de effecten van het aanwezige licht op de vaak grauwe betonnen onderwerpen. Meisner’s camera blijkt in staat de kleuren en schoonheid vast te leggen die het menselijk oog niet kan zien. In deze tentoonstelling laat Meisner onder andere nieuw werk uit Japan zien.

Interview Naomi

It is not as much photography as it is about sculpture and installation. The long oneman work on an largescale installation is a process triggering the artistic genom. This process involves the object, story, space and most important the time it is made within. It is an approach to the balance between nature and human culture, and all the sublevels of our own excistence. The work is made solely on site, and the photographs represents the reality of the installation itself.

As an artist he believes strongly that art itself should be questioning and bewildering as opposed to patronising and restricting. As opposed to the current fashion he does not want to dictate a way to the understanding of his art, but rather indicate a path to understanding a story.

Safran-Hon (1984) studeerde in 2008 summa cum laude af aan de Brandeis Universiteit en studeerde in 2010 af aan de Yale University School of Art. Dit jaar volgde ze aan de prestigieuze Skowhegan School of Painting and Sculpture het zomer curriculum.  Ondanks haar jonge leeftijd ontving ze diverse onderscheidingen en exposeerde ze in toonaangevende musea.

CV Naomi Safran-Hon

Pers: Naomi Safran-Hon – ‘Pushing the cement’ 27.12.2012

Download de speech Edwin Jacobs

Makom is het Hebreeuwse woord voor ‘plaats’. In deze tentoonstelling onderzoekt Naomi Safran–Hon de relatie tussen de plaats waar ze is opgegroeid en haar omstreden geschiedenis, maar ook de relatie tussen persoonlijke verhalen en de politieke krachten die het landschap veranderden. Met behulp van foto’s, cement en kantwerk richt zij zich zowel op de huiselijke ruimten als op de lompe architectuur die de realiteit van ons dagelijkse bestaan vormen. Door het mengen van deze materialen verbeeldt Safran-Hon de spanning tussen het ‘thuis’ en haar vernietiging.

Makom: Chronicle of Absentees omvat drie series. Home Invasion behandelt de indringing van de politieke wereld – oorlog en geweld – in de huiselijke omgeving. In deze werken fotografeert ze de huizen van haar familie in Israël. Ze snijdt een deel van de originele foto weg, meestal ramen, kozijnen of lampen en vervangt deze door cement dat aan de achterzijde van het beeld door kantwerk heen geperst is. Deze symbolische materialen dringen zo letterlijk de afgebeelde ruimte binnen. Hoewel de foto in enkele werken ontbreekt, wordt de verwijzing naar de huiselijke sfeer opgeroepen door het gebruik van kozijnen en de herhaling van het blauwe kant als verbeelding van gordijnen en behang.

De tweede reeks kleinere werken met de titel ‘Cast Lead’, is genoemd naar de Israëlisch militaire operatie van 2008-9 in de Gazastrook. Hier maakt Naomi gebruik van een ander soort beeldspraak. Alle afbeeldingen in deze serie werden gedownload van kranten websites op het internet en geven de brute invasie van de Gazastrook weer.

Naomi over een werk uit de derde serie; ‘Wadi Salib: Interior Wall (pink light switch)’: Dit werk verbindt de twee belangrijkste onderdelen van het werk in deze tentoonstelling. In plaats van het vernietigen van het beeld heb ik hier geprobeerd om een ruimte te herstellen uit mijn woonplaats, Haifa. Hier gebruik ik foto’s van een woning die in de oorlog van 1948 is verlaten door de oorspronkelijke huiseigenaren. Ik vervang een deel van de vervallen ruimtes met cement en kant, en probeer zo de geschiedenis te restaureren en het verhaal van de afwezige huiseigenaren na te vertellen.

Safran-Hon (1984) studeerde in 2008 summa cum laude af aan de Brandeis Universiteit en studeerde in 2010 af aan de Yale University School of Art. Dit jaar volgde ze aan de prestigieuze Skowhegan School of Painting and Sculpture het zomer curriculum.  Ondanks haar jonge leeftijd ontving ze diverse onderscheidingen en exposeerde ze in toonaangevende musea.  Klik hier voor Naomi Safran-Hon’s CV.